Ciekawsza forma głuchego telefonu
Gotowe hasła do głuchego telefonu dla dzieci i dorosłych oraz zasady wersji gry, w której liczy się zapamiętanie trudnych słów, a do finału przechodzi trzech najlepszych graczy.
W tym artykule
Dobre hasło do głuchego telefonu po kilku szeptach brzmi zupełnie inaczej niż na początku. Najlepiej sprawdzają się zdania z podobnie brzmiącymi słowami, łamańce językowe i absurdalne historyjki. Bawią się przy nich zarówno dzieci, jak i dorośli – przy grillu czy wieczornej kolacji.
Klasyczną zabawę łatwo też rozbudować. W ciekawszej wersji autor układa krótką opowieść z kilkoma „trudnymi słowami”, a ostatni gracz musi ją odtworzyć i wymienić jak najwięcej z nich. Kto zapamięta za mało, odpada, a w finale mierzą się trzy osoby. Wystarczą krzesła, kartka i grupa chętnych.
Śmieszne hasła do głuchego telefonu dla dzieci i dorosłych
Krótkie hasło do głuchego telefonu działa najlepiej, gdy zawiera słowa o podobnym brzmieniu. Szept zaciera różnice między głoskami, więc „sz”, „cz” i „szcz” po dwóch, trzech przekazaniach zaczynają się mieszać. Przykładem mogą być zdania takie jak „Szczupły szczur szczotkuje szczękę w Szczecinie” albo „Czesiek szczerze cieszy się z szuflady pełnej czereśni”.
Hasła i historyjki dla dzieci
Dzieci chętnie przekazują sobie krótkie scenki telefoniczne, w których główną rolę gra zwierzę. Zabawne skojarzenie ułatwia zapamiętanie treści, a jednocześnie zostawia sporo miejsca na przekręcenia. Oto kilka przykładów:
- „Halo, czy mogę rozmawiać z Panem Kogutem? Słyszałam, że ma najgłośniejszy głos w mieście, i chcę go zatrudnić jako DJ-a na weselu.”
- „Halo, czy to Pani Papuga? Podobno mówi pani we wszystkich językach, potrzebuję tłumaczki na konferencję.”
- „Halo, czy zastałam Pana Lisa? Jest pan najlepszym szpiegiem w mieście, proszę pilnować mojego domu.”
- „Halo, czy to Pani Żaba? Pani kumkanie słychać w całym parku, zapraszam do śpiewania na koncercie.”
Takie scenki łatwo dopisywać razem z dziećmi. Jesienią można zamienić zwierzęta na duchy i czarownice, a całą grę włączyć do zabaw na Halloween dla dzieci.
Hasła dla dorosłych
Śmieszne hasła do głuchego telefonu dla dorosłych opierają się na zdaniach wieloczłonowych, trudnych terminach i wstawkach obcojęzycznych. Im więcej elementów, które trzeba zapamiętać, tym zabawniejsza jest wersja końcowa. Przykład: „Konstantynopolitańczykowianeczka zamówiła espresso doppio u fotosyntetyzującego baristy z Brzęczyszczykiewic”.
Humor dla dorosłych nie musi być wulgarny. Najwięcej śmiechu wywołuje absurd i to, jak bardzo zdanie zmieni się po drodze. Hasła dwuznaczne lepiej zostawić na spotkania w gronie osób, które dobrze się znają, bo w przypadkowym towarzystwie mogą kogoś urazić i zepsuć atmosferę.
Na czym polega ciekawsza forma głuchego telefonu
Rozbudowana wersja zabawy nie wymaga sprzętu ani specjalnych umiejętności. Wystarczy grupa chętnych osób i trochę miejsca w ogrodzie, na tarasie albo w pokoju. Krzeseł ustawia się tyle, ilu jest uczestników, najlepiej w rzędzie lub w kole, żeby każdy wiedział, komu przekazuje wiadomość. Grę łatwo więc zorganizować także w wynajętym domku czy pensjonacie, na przykład podczas ferii zimowych w górach z dziećmi.
Zamiast jednego krótkiego hasła krąży tu cała opowieść. Runda przebiega w kilku krokach:
- Wybór autora. Wylosowana osoba układa krótką, zmyśloną historię i może ją zapisać na kartce. Wplata w nią „trudne słowa”, czyli wyrazy długie, rzadko używane albo łatwe do przekręcenia.
- Ogłoszenie liczby słów. Przed startem autor mówi, ile trudnych słów zawiera opowieść, ale nie zdradza, które to są.
- Przekazywanie szeptem. Autor szepcze historię sąsiadowi tak, by pozostali jej nie słyszeli. Każdy kolejny uczestnik powtarza następnemu graczowi to, co zapamiętał, nawet jeśli część treści mu umknęła.
- Odtworzenie na głos. Ostatni w kolejce opowiada historię wszystkim i wymienia jak najwięcej trudnych słów.
- Porównanie z oryginałem. Autor odczytuje wersję z kartki i sprawdza, ile słów przetrwało drogę przez cały rząd.
Przykładowa historia z trzema trudnymi słowami może brzmieć tak: „Ornitolog ze Szczebrzeszyna zgubił lornetkę w kępie chryzantem”. Po kilku przekazaniach z ornitologa robi się czasem ortodonta, a z chryzantem – chryzolity.
Zapis na kartce chroni przed sporami o to, co naprawdę padło na początku. Pozwala też wspólnie prześledzić, w którym miejscu opowieść zaczęła się zmieniać, co zwykle bawi grupę najbardziej.
Eliminacje, finał i nagrody dla zwycięzcy
Kto odpada z gry
Gracz, który był ostatni w kolejce, odpada, jeśli nie potrafi odtworzyć historii albo pamięta za mało trudnych słów. Żeby uniknąć sporów, próg warto ustalić przed pierwszą rundą. Najprościej przyjąć zasadę połowy. Przy sześciu trudnych słowach trzeba wymienić co najmniej trzy.
W małej grupie próg można obniżyć, a w dużej podnieść, żeby rozgrywka nie ciągnęła się zbyt długo. Liczy się samo słowo, a nie jego dokładne miejsce w opowieści, chyba że uczestnicy umówią się inaczej.
Zmiana ról w kolejnych rundach
Następną historię układa osoba, która była przedostatnia w kolejce. Przesiada się na początek rzędu, a pozostali przesuwają się o jedno miejsce. Dzięki temu role autora i odgadującego zmieniają się w każdej rundzie i nikt nie siedzi przez cały czas na końcu rzędu. Gdy ktoś odpada, pozostali przesuwają się na wolne miejsca, żeby szeptany łańcuch nie miał przerw.
Finał w trzyosobowym gronie
W ostatnim pojedynku mierzą się trzy osoby. Krótki łańcuch oznacza mniej przekłamań, dlatego w finale warto podnieść poprzeczkę. Można wydłużyć historię o jedno lub dwa zdania albo dodać więcej trudnych słów, na przykład osiem zamiast pięciu. Sprawiedliwie jest, gdy każdy finalista raz pełni rolę autora, a wygrywa ten, kto łącznie zapamiętał najwięcej słów.
Nagrody dla zwycięzcy
Zwycięzca zasługuje na wyróżnienie, które rozbawi całą grupę. Najwięcej radości dają nagrody przygotowane własnoręcznie:
- Order Złotego Ucha – tekturowy medal pomalowany złotą farbą i zawieszony na wstążce,
- certyfikat Mistrza Podsłuchów – dyplom z imieniem zwycięzcy i listą słów, które zapamiętał,
- drobny gadżet – na przykład zabawne okulary, słodycze albo naklejki dla dzieci.
Podobny system symbolicznych wyróżnień dobrze działa także w grach miejskich dla grup, więc przygotowane medale i dyplomy można wykorzystać ponownie przy innej okazji.
Jak dopasować grę do wieku uczestników i okazji
Młodsze dzieci i grupy mieszane
Przy młodszych dzieciach warto skrócić historię do jednego lub dwóch zdań. Lepiej też wybierać słowa znane z codzienności, na przykład „hulajnoga”, „dinozaur” czy „parasolka”, i ograniczyć ich liczbę do dwóch lub trzech. Dzięki temu nikt nie poczuje, że zabawa jest dla niego za trudna, i nie straci ochoty na kolejne rundy.
Gdy w jednym rzędzie siedzą dzieci i dorośli, autor powinien dopasować poziom do najmłodszego uczestnika. Trudniejsze opowieści można zostawić na rundy rozgrywane w gronie dorosłych.
Tematyka rundy
Trudne słowa można czerpać z różnych dziedzin. Temat ustalony przed rundą porządkuje grę, a autorowi łatwiej ułożyć wokół niego spójną historię. Przykładowe zestawy słów:
- nauka – fotosynteza, mikroskop, grawitacja,
- sztuka – akwarela, witraż, rzeźbiarz,
- literatura – bajkopisarz, epilog, sonet,
- geografia – archipelag, Kilimandżaro, fiord.
Okazje do zabawy
Na kinderbalu gra zajmuje dzieci na przykład w przerwie między posiłkiem a tortem. Pasuje też do spotkań rodzinnych i towarzyskich, kiedy wszyscy siedzą już przy stole. Krótkie hasło może posłużyć jako rozgrzewka przed właściwą rozgrywką.
Zabawa jest również alternatywą dla gier planszowych i karcianych. Nie wymaga rozkładania elementów, zasady da się wyjaśnić w minutę, a jednocześnie może w niej uczestniczyć kilkanaście osób.
Czego uczy gra
Poza rozrywką gra ćwiczy koncentrację i pamięć krótkotrwałą, bo każdy słyszy opowieść tylko raz i musi ją od razu przekazać dalej. Najwięcej zyskuje autor, który rozwija kreatywność, łącząc kilka niepasujących do siebie słów w sensowną całość.
Jeśli komuś trudno wymyślić historię, warto przygotować przed grą karteczki z trudnymi słowami. Autor losuje wtedy trzy z nich i układa wokół nich jedno lub dwa zdania.
Najczęściej zadawane pytania
Ile osób potrzeba, żeby głuchy telefon miał sens?
Zabawa zaczyna działać przy około pięciu, sześciu osobach, bo dopiero wtedy wiadomość ma szansę wyraźnie się zmienić po drodze. Przy mniejszej liczbie graczy hasło warto wydłużyć albo dodać do niego więcej trudnych słów. W bardzo dużej grupie lepiej podzielić uczestników na dwa rzędy i porównać, która wersja bardziej odbiegła od oryginału.
Co zrobić, gdy ktoś celowo przekręca hasło?
Przed grą warto jasno ustalić, że przekazuje się to, co się usłyszało, a nie własne wymysły. Celowe przekłamania łatwo wychwycić, gdy po rundzie każdy po kolei mówi, co przekazał dalej. Jeśli sytuacja się powtarza, można wprowadzić umowną karę, na przykład pominięcie tej osoby w roli autora w następnej rundzie.
Czy szepczący może powtórzyć hasło, jeśli sąsiad go nie usłyszał?
To zależy od zasad przyjętych przed startem. Najczęściej dopuszcza się jedno powtórzenie, bo szept bywa niewyraźny, a bez tej możliwości gra szybko zamienia się w zgadywanie. Przy wersji dla wprawnych graczy można powtórki wykluczyć, co mocno podnosi poziom trudności.
Czy w głuchy telefon da się grać zdalnie, przez komunikator?
Tak, choć wymaga to zmiany sposobu przekazywania wiadomości. Najprościej nagrywać krótkie wiadomości głosowe i wysyłać je w prywatnych rozmowach kolejnym osobom, a na koniec porównać pierwsze i ostatnie nagranie. W wideorozmowie grupowej szept nie zadziała, bo słyszą go wszyscy, dlatego trzeba korzystać z rozmów prywatnych lub pokoi podgrup, jeśli dany komunikator je oferuje.


