Gra „Zgadnij, kim jestem”. Zasady i przykładowe hasła

Nie czekaj, aż Twoi goście zaczną ziewać, i zagraj w „Zgadnij, kim jestem”. Gdy zapraszamy na domówkę kilkoro naszych starych znajomych, warto zadbać o dobrą rozrywkę.

Suto zastawiony stół i dobre trunki nie gwarantują jeszcze świetnej zabawy. Aby dodatkowo urozmaicić wspólnie spędzany czas, a przy okazji wprowadzić nieco odmiany, proponujemy grę w „Zgadnij, kim jestem”. Zasady są bardzo proste i nie wymagają długiego ich objaśniania. Do tego typu rozrywki nie potrzebujemy także żadnych specjalnych gadżetów.

Na czym polega gra

„Zgadnij, kim jestem” to popularna gra towarzyska, w której każdy gracz ma na czole kartkę z nazwą postaci. Sam jej nie widzi, natomiast pozostali uczestnicy widzą ją bez trudu. Zgadujący zadaje pytania zamknięte, a pozostali odpowiadają tylko „tak” lub „nie”. Dzięki temu krok po kroku zawęża krąg możliwych postaci, aż odgadnie, kim jest.

Jak przebiega rozgrywka

Gra wymaga bystrości myślenia i błyskawicznego kojarzenia faktów. W grze może wziąć udział od 3 do nawet 10 osób. Warto usiąść w kręgu, tak, aby dobrze widzieć się nawzajem. Każdy z graczy otrzymuje karteczkę z imieniem i nazwiskiem lub pseudonimem jakiejś postaci. Mogą to być bohaterowie popularnych bajek, filmów, znani aktorzy, piosenkarze czy osoby ze świata polityki lub show-biznesu. Warto zaopatrzyć się w samoprzylepne kartki lub papier i taśmę klejącą oraz długopis. Na karteczce wpisujemy nazwisko lub nazwę postaci tak, by nie widziała tego osoba, dla której jest ona przeznaczona.

Karteczki naklejamy następnie na czoła wszystkich osób uczestniczących w grze. Zaczyna wybrany gracz, a jego zadaniem jest odgadnięcie, kim jest. Osoba z kartką na czole może zadawać pytania wszystkim uczestnikom gry, którzy mogą odpowiadać na nie tylko w formie twierdzenia lub zaprzeczenia. Nie wolno dawać żadnych dodatkowych objaśnień czy jakichkolwiek innych wskazówek. Zabawa trwa do czasu, aż osoba odgadnie, czyje imię znajduje się na karteczce, którą przytwierdzono jej do czoła. Wtedy wyzwanie podejmuje kolejny uczestnik gry, tak, by wszyscy oni mieli szansę brać w niej czynnie udział.

Aby odrobinę utrudnić zadanie, warto wymyślać postaci oryginalne i nietuzinkowe. Wówczas osoba z kartką na czole będzie musiała zadać więcej pytań, a ponadto trudniej jej będzie domyśleć się, o kogo tak naprawdę chodzi.

„Zgadnij, kim jestem” – przykładowe hasła

Najlepiej sprawdzają się postaci, które zna każdy uczestnik zabawy. Dorosłym i starszej młodzieży można zaproponować na przykład takie hasła:

1. Kubuś Puchatek
2. Maria Skłodowska-Curie
3. Robert Lewandowski
4. Shrek
5. Mikołaj Kopernik
6. Harry Potter
7. Fryderyk Chopin
8. Sherlock Holmes
9. Kleopatra
10. Spider-Man

Śmieszne hasła

Hasłem nie musi być człowiek. Dużo śmiechu wywołują przedmioty codziennego użytku, potrawy czy bohaterowie memów, na przykład:

1. pilot do telewizora
2. pierogi ruskie
3. zgubiona skarpetka
4. budzik w poniedziałek rano
5. karp wigilijny
6. Grumpy Cat
7. kapeć
8. odkurzacz
9. bigos
10. krasnal ogrodowy

Hasła dla dzieci

Dzieciom warto dobierać postaci z bajek, legend i ulubionych książek, na przykład:

1. Smok Wawelski
2. Pippi Pończoszanka
3. Elsa z „Krainy lodu”
4. Pszczółka Maja
5. Reksio
6. Koziołek Matołek
7. Kopciuszek
8. Świnka Peppa
9. Myszka Miki
10. Czerwony Kapturek

Młodszym graczom warto podpowiedzieć proste pytania, takie jak „Czy jestem zwierzęciem?”, „Czy umiem latać?” albo „Czy jestem z bajki?”.

Jakie pytania zadawać

Gracz pyta o siebie, dlatego pytania zaczyna od „Czy jestem…?”. Najlepiej zacząć od pytań ogólnych, a potem stopniowo zawężać krąg postaci:

• Czy jestem prawdziwą osobą?
• Czy żyję?
• Czy jestem kobietą?
• Czy jestem Polakiem?
• Czy żyłem przed XX wiekiem?
• Czy jestem postacią z filmu?
• Czy jestem sportowcem?
• Czy jestem zwierzęciem?

Każde pytanie musi dać się rozstrzygnąć odpowiedzią „tak” lub „nie”. Zamiast „Czy jestem aktorem, czy piosenkarzem?” lepiej więc zadać dwa osobne pytania.

Dla zwycięzców warto przewidzieć jakieś drobne, zabawne upominki. Na przegranych powinna zaś czekać kara. Na przykład sprzątanie po imprezie i mycie brudnych naczyń.